 |
| 17 اسفند |
بر لب جو بود دیواری بلند بر سر دیوار، تشنه ی درد مند
مانعش از آب آن دیوار بود از پی آب،او چو ماهی زار بود
ناگهان انداخت او خشتی درآب بانگ ِ آب آمد به گوشش چون خطاب
چون خطاب یار ِ شیرین لذیذ مست کرد آن بانگ آبش چون نبیذ
از صفای بانگ ِآب، آن ممتَحَن گشت خشت انداز، از آنجا خشت کّن
آب می زد بانگ،یعنی :هی ترا فایده چه زین زدن خشتی مرا؟
تشنه گفت: آبا مرا دو فایده ست من ازین صنعت ندارم هیچ دست
فایده اول سماع بانگِ آب کو بود مر تشنگان را چون رّباب
بانگِ او چون بانگ ِ اسرافیل شد مرده را زین زندگی تحویل شد
یا چو بانگ ِِ رعد ایّام بهار باغ می یابد ازو چندین نگار
یا چو بر درویش،ایام زکات یا چو بر محبوس، پیغام نجات
چون دَم رحمان بود، کآن ازیَمَن می رسد سوی محمد بی دهن
یا چو بوی احمدِ مُرسَل بود کآن به عاصی در شفاعت می رسد
یا چو بوی یوسفِ خوبِ لطیف می زند بر جانِ ِ یعقوبِ نحیف
فایده دیگر، که هر خشتی کزین برکنم، آیم سوی ماءِ ِمَعین
کز کمیِ ِ خشت، دیواربلند پست تر گردد به هر دفعه که کّ ند
پستی دیوار قربی می شود فصلِ ِاو درمان ِ وصلی می بود
سجده آمد کندن ِ خشتِ لَزب موجب قربی که وَ اسجُد واقترب
تا که این دیوارعالی گردنست مانع این سر فرود آوردنست
سجده نتوان کرد بر آب حیات تا نیابم زین تن ِ خاکی نجات
بر سر دیوار هر کو تشنه تر زود تربرمی کَند خشت و مَدََر
هرکه عاشق تربود بربانگ آب او کلوخ زفت تر کند ازحجاب
او ز بانگ آب، پُرمَی تا عُتُق نشنود بیگانه جز بانگ بُلُق
ای خُنُک آن را که او ایام پیش مغتنم دارد، گزارد وام خویش
اندر آن ایّام کِش قدرت بود صحّت و زور ِ دل و قوّت بود
وآن جوانی همچو باغ سبز و تر می رساند بی دریغی بار و بَر
چشمه های قوّت و شهوت روان سبز می گردد زمین ِ تن بدآن
خانه ی معمور و سقفش بس بلند معتدل ارکان و بی تخلیط و بند
پیش از آن کایّام پیری در رسد گردنت بندد بحَبلٍ من مَسد
خاک شوره گردد و ریزان وسست هرگز از شوره نباتِ خوش نرُست
آبِ زور وآب شهوت منقطع او ز خویش و دیگران نامُنتفع
ابروان چون پالدُم زیر آمده چشم را نَم آمده، تاری شده
از تشنّج، رو چو پشتِ سوسمار رفته نطق و طعم و دندان ها ز کار
روز بیگه،لاشه لنگ و ره دراز کارگه ویران، عمل رفته ز ساز
بیخ های خوی بد محکم شده قوّت بر کندن ِ آن کم شده
